- હે ભગવાન, ક્યારે બસ આવશે ? પગે પાણી ઉતર્યા..

સાંજનો સમય છે. એક પછી એક બસ આવતી જાય છે અને બધી ભરચક્ક.

સ્ટેન્ડ પર ઉભેલા લોકો હાથ ઉંચા કરીને થાકી ગયા છે.. એકે ય બસ થોભવાનું નામ નથી લેતી.

- આ ડ્રાઇવરો એના મનમાં સમજે છે શું ? બસ ભગાવ્યે જાય છે. કોઇ સ્ટોપ પર અટકાવે જ નહીં એમ કેમ ચાલે !!

બેએક બસ જરા ધીમી પડી ને જુવાનિયા ચાલતી બસે દોડીને ચડી ગયા. પણ પેલા કાકા અને માજીનું શું ? એ કેમ દોડે ? ક્યારના બિચારા બસ માટે ઉભા છે.

- હશે ભાઇ, ઉભા રહેશું, એકાદ બસ તો લેશે ને !! આપણાથી દોડાય નહીં !!

- ભાઇ મારાથી હવે ઉભા રહેવાય એમ નથી. આ લાકડી ઝાલીને અડધી કલાકથી ઉભી છું.  કહેતાં એક માજી નીચે ધુળમાં જ બેસી ગયા. બીજાં જોતાં રહ્યા.

થોડી વાર થઇ ને ફરી બસ આવી. જરા ધીમી પડી. બે છોકરાઓ દોડીને ચડી શક્યા.

એમાંના એકનું લોહી ગરમ થઇ ગયું. કંડકટર સાથે ઝગડી પડ્યો.

- તમે આમ બસો દોડાવ્યે જાવ તે ઘરડા માણસો કેવી રીતે મુસાફરી કરે ?

- એય બકબક નહીં જોઇએ.. લઇ જા તારા બાપાને રિક્ષામાં, કોણે રોક્યો છે ?

 - જરાક માણસાઇ રાખો. ત્યાં સ્ટેન્ડ પર એક માજી એક કલાકથી ઉભા હતા….

- મને શિખામણ દે છે ! ઉતરી જા, અબી હાલ મારી બસમાંથી ઉતરી જા.

એણે ઘંટડી મારી બસ ઉભી રાખી દીધી.

પેલો છોકરો પણ ગુસ્સે થઇને – તમારું રાજ છે ? શેના મને બસમાંથી ઉતારો ? હું સાચી વાત કરું છું…

છોકરાનો કાંઠલો ઝાલીને – અબે સત્યવાદી હરિશ્ચંદર, તું હેઠો નહીં ઉતરે ત્યાં સુધી બસ આગળ નહીં જાય. – બસ આખ્ખે આખ્ખી ભરેલી હતી.

‘શું છે ભાઇ ?’ ‘શાંતિ રાખો ને’ ‘બસ આગળ જવા દો ભાઇ !’ ‘અરે નકામી બબાલ શું કરો છો’ 

કંડકટરની સત્તા પર કોઇએ પડકાર ફેંક્યો હતો. એ એમ સહન શાનો કરે ?

- નહીં જાય બસ આગળ. જ્યાં સુધી આ છોકરો બસમાંથી નહીં ઉતરે, બસ આગળ નહીં જાય..

અવાજો અવાજો અવાજો અવાજો…

 બધા જોતા રહી ગયાં અને એ છોકરાને અંતે કંડકટરે બાવડું પકડીને ઉતારી જ દીધો

- તમે કોઇ બોલતા જ નથી ને આ માણસ દાદાગીરી કરે છે !!

- આટલા લોકો છે પણ આ કંડકટરની દાદાગીરી સામે કેમ કોઇ બોલતું નથી ?

પેલો છોકરો ધુંધવાતો બસ પાછળ દોડે છે…

બધા પોતાની જગ્યાએ ગોઠવાઇ જાય છે. બસ આગળ ચાલે છે.

બસ દેખાય છે..બસ નથી દેખાતી..

ઓ સ્વતંત્ર ભારતના નાગરિક, તમે તો એમાં ક્યારેય નહોતા ને !!