ક્યારેક તું મને મળ્યો હશે

હવાની મીઠી સુગંધી લહેરમાં

ક્યારેક તારા સ્મરણોએ

કૂંપળ ફૂટ્યાની ભીનાશ ભીતરમાં ભરી દીધી હશે

હવે તું સાંભરે છે

ને છાતીમાં

કાળા અંધારિયા ધુમાડા ખદબદે છે

શ્વાસ એમાં અટવાય છે

સમયના મજબુત ચોસલા ખડકાયે જાય છે

ને અંદર ઉગતી જાય છે એક ભીંત

બારી વગરની ભીંત

હૈયા પર ચુસ્ત જડાયેલું

મણમણનું ઢાંકણ ખોલવાને હું સમર્થ નથી

ને જીવન ગંધાતુ જાય છે

બાળપણમાં પાટી પર

ચિતર્યા રાખ્યા’તા મીંડાઓ

રંગ વગરના મીંડાઓ

બધી સંખ્યાઓની પાર જઇને

ફરી ત્યાં જ પહોંચવાનું

મને શાપ મળ્યો છે

મારો પડછાયો પકડી લેવાનો

પકડીને એને ખતમ કરી દેવાનો

આ જ કરતાં રહેવાનું છે

પછી જ મુક્તિ……

 

 

 

 

 

ગુજરાત દિપોત્સવી 2008માં પ્રકાશિત