મેં મારું એકાંત

બધી દિશાઓમાં વેરી દીધું

અને પછી કણેકણમાં ફૂટ્યા

અવાજ વગરના ટહુકાઓ……………

મેઘધનુષ આવીને મને પૂછી ગયું

આ પહાડ પર ગુંજે છે એ તારાં ગીત ??

મેં કહ્યું ના, આ લોહીના લયમાં ચુપચાપ વહે છે

એ જ મારાં ગીત

પાંદડીએ હળવેથી મલકી

સાક્ષી પૂરી દીધી……

એણે ફરી પૂછ્યું

આ પર્વત, નદી, ઝરણાં ને વનરાઇ

તાર જ રક્તના લયને તાલ પુરાવે છે ને !!

હું ઉઘડતા મૌનથી ઉભરાઇ ગઇ…

દિશાઓ સાક્ષીભાવે ગુંજી રહી….

મને ખબર છે, હું અનુભવું છું

મારા લખચોરાશી કાળના કઠેડાથી

મારી પર વરસ્યા કરે છે એ સુર

ને મારા એકાંતમાં એ ઓગળી જાય છે

પછી ફેલાય છે સુર્યનું વ્હાલ

ને ચંદ્રનું સ્મિત……

મારું શાંત સરોવર હિલોળે ચડે છે

અને એક અનુબંધ રચાય છે

જોડાઇ જઇએ છીએ

હું અને આકાશ, હું અને ધરતી

વચ્ચે ગુંજ્યા કરે છે કોઇ

અનહદનો નાદ થઇ…..