Like this:

કાજલ  

દિવ્ય ભાસ્કર > કળશ પૂર્તિ > સેતુ કૉલમ > 24-10-2008

 

‘જલ્દી કર, શું બાઘાની જેમ જોઇ રહી છે ??’

ખુલ્લી આંખે ક્યાંક ખોવાયેલી કાજલ હોશમાં આવી. બળ કરીને એ ઊભી થઇ. રસોઇ થઇ ગઇ હતી. એણે જલ્દી જલ્દી ટિફિન ભર્યું

‘મને બહુ કળતર થાય છે. ડોકટર પાસે જવું પડશે.’

’ઢોંગ છોડ. મારી પાસે પૈસા નથી બગાડવાના. માંદુ રહેવું હોય તો બાપના ઘરે ટળ.’ કમલેશ ટિફિન લઇ બારણું પછાડતો ગયો.

‘હવે ઝટ કપડાં ધોવા બેસ !!”

’બા, મારા પગ બહુ તૂટે છે. આજનો દિવસ ભલે પડ્યા. કાલે ધોઇ નાખીશ.’

‘શું બોલી ? જોર આવે છે કામ કરતાં ? કોણ જાણે આવી કાળી, નમાલી ને માંયકાંગલી છોકરી મારા કલ્પેશને કેમ ગમી ??’

કાજલ સમસમીને બેસી રહી. હવે એની સહનશક્તિની હદ આવતી જતી હતી. જે થવાનું હશે એ થશે કરીને એ પોતાના રુમમાં જતી રહી.. આ બધાંનો જુલમ હવે હદ વળોટતો હતો. ખુરશીમાં બેસતાં જ એની ઝલઝલતી આંખ સામે પપ્પા તરવર્યા.

છાતીના પાટિયા બેસી જાય એવો ગુસ્સો કર્યા પછી પપ્પા બાળકની જેમ રડ્યા હતા.

’તને ભાન છે, તેં શું કર્યું ? આવા રખડેલ છોકરા સાથે કૉર્ટ મેરેજ કરતાં પહેલાં એક્વાર તો કોઇની સલાહ લેવી’તી. શું જોઇને તું એના પર મોહી ? નથી ડાચાના ઠેકાણા, નથી ઘરના ઠેકાણા, નથી ભણતર..’

’પપ્પા, હું યે ક્યાં દેખાવડી છું ? શ્યામ ને દુબળીપાતળી !! બાકી ગરીબ ઘર છે પણ કલ્પેશ મને પ્રેમ કરે છે પપ્પા. થોડામાં સુખી રહીશ.’

’એ બધું કહેવું સહેલું છે. કેટલાં સુખમાં ઉછરેલી તું !! એ મિલમજુરનો દીકરો !! એણે કૉલેજના બે વર્ષ રખડી ખાધું ને પછી ઉઠી ગયો.. તું એમ.એ. પાસ !!’

’પપ્પા, હું નોકરી કરી શકીશ અને અમે મળીને સુખેથી ઘર ચલાવશું.’

’સંસ્કાર… સંસ્કાર ક્યાંથી આવે એ લબાડના ઘરમાં ?

’પપ્પા, એ હવે તમારા જમાઇ છે ને મારા પતિ. આવા શબ્દો ન બોલો..’

પપ્પાનો અવાજ ફરી ઊંચો થઇ ગયો…

’ચાર દિવસમાં એ તારો સગલો થઇ ગયો ને હું તારો બાપ મટી ગયો ?’

કાજલ ઘર છોડીને ચાલતી થઇ ગઇ’તી. કાજલને નહોતું લાગતું કે પોતે કોઇ ભુલ કરી. આમે ય ઘરમાં એનું સ્થાન શું હતું ? કોઇ એને ગણતું જ નહોતું. પપ્પાને એ વહાલી હતી પણ એ તો એમના કામમાં રચ્યાપચ્યા હોય !! મોટી દીદી બહુ રુપાળી હતી. એની બહેનપણીઓ સાથે મજાકમસ્તી કરતી હોય ને પોતે ત્યાં પાંચ મિનિટ ઊભી રહે તો યે ચિડાતી. કાજલને લાગતું કે પોતાની આવી બહેન હોવા બદલ દીદીને શરમ આવતી હતી.

કૌશલ પણ એની બીજી બહેન. ભગવાને એને બહુ બુધ્ધિ આપી હતી. એને મેડીકલમાં એડમિશન મળ્યું હતું એમાં ધરતી પર એના પગ જ નહોતા પડતા. જ્યારે બોલાવો ત્યારે ‘મને ડિસ્ટર્બ ન કર !!’ ક્યાંય સાથે આવે નહીં. મમ્મી પણ એના પક્ષમાં. ‘કૌશલને બિચારીને હેરાન ન કર.’

ઘરમાં કોઇ સારી ચીજ આવે તો મોટી દીદીની દાદાગીરી અને કૌશલના માનપાન !! પોતે એક જાણે વધારાની હતી. ભગવાને રુપરંગ તો ન આપ્યા, નસીબે ય નબળું આપ્યું. તો યે મેં મહેનત કરવામાં પાછી પાની નથી કરી. ભલે બારમામાં હું બીજી ટ્રાયલે પાસ થઇ, અંતે એમ.એ. તો થઇ ગઇ !! પણ હું બધાને આવડત વગરની લાગું છું !! કલ્પેશને મારા એમ.એ. હોવા બદલ કેટલું ગૌરવ છે !! એના દોસ્તોને કહ્યા જ કરતો હોય છે !! હું જેવી છું એવી, એ મને પ્રેમ કરે છે બસ આ જીવનમાં મારે બીજું શું જોઇએ ??

વિચારધારા તૂટી. કાજલ આંખ લુછીને ઊભી થઇ. કાલે રાત્રે થયેલા ઝગડામાં કલ્પેશે વરસાવેલી ગાળો હજી એના અંગમાં આગ લગાડતી હતી. દિવસે દિવસે એ ડિપ્રેશનમાં ડૂબતી જતી હતી. શું આ પુરુષ માટે મારે મારી જિંદગી હોમી દેવી ?? શું એ એટલી બધી લાચાર બનીને જીવશે ?? એણે મક્કમ થઇને એક નિર્ણય કર્યો, લાચારી ઉપાડીને એણે ફેંકી દીધી અને એના પગમાં  તાકાત આવી ગઇ…..