Posted by: readsetu | સપ્ટેમ્બર 4, 2013

કાવ્યસેતુ 102 – ગોપાલી બુચ

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ કૉલમ > 3 સપ્ટેમ્બર 2013

કાવ્યસેતુ 102   by lata j hirani

તું ન હતો ત્યારે પણ હું હું જ હતી

તું હતો ત્યારે પણ હું હું જ હતી,

તું નથી, ત્યારે પણ હું હું જ છું.

જો,

હું જીવું છું.

જીવતી લાશ થઇને નહીં,

તેજ તોખાર, ધબકતો શ્વાસ લઇને જીવું છું.

ઉપરી તોફાનો જોઇ એમ ન માનીશ

કે, હું ઘુમરાઉં છું, વલખાઉં છું, ખળભળું છું

ઊછળતાં સમંદરના મોજાંની જેમ

ના, એ મારું ઉપરી સ્વરૂપ છે.

ભીતરથી હું શાંત છું, સ્વસ્થ છું, સબળ છું.

મારા ચિંતન અને મનનમાં મસ્ત છું.

દરિયાની સ્થિતપ્રજ્ઞ ગહેરાઇની જેમ. …………. ગોપાલી બુચ

નિરાશાની કોઇ વાત નહીં, નિસાસા કે આંસુને કોઇ સ્થાન નહીં, બસ તેજ તોખાર ધબકતો શ્વાસ… એની વાત લઇને આવે છે ગોપાલી બુચ…. કોઇ મનસ્વીતા કે વિદ્રોહ વગર, પૂર્ણ સ્વસ્થતાથી પોતાની વાતને, પોતાની ભાવનાને રજૂ કરનાર આ કવિની સંવેદના ક્યાંક સ્પર્શે છે….

શબ્દો સીધા છે. સરળ છે. પોતાના અસ્તિત્વને કોઇના હોવા, ન હોવા સાથે સંબંધ નથી… હું છું, હું હતી અને હું રહીશ… તું હોય કે ન હોય !!! કોઇના પર અવલંબિત, ઓશિયાળું મારું જીવન નથી જ નથી.. સવાલ સામેની વ્યક્તિએ શું કર્યું કે શું ન કર્યું એનો નથી, સવાલ પોતાની આઇડેન્ટીટીનો છે, પોતાની ઓળખનો છે અને એ જળવાઇ રહી છે એનું સુખ છે, એનો સંતોષ છે. એવું નથી કે દુખ નથી પડ્યું, એવું નથી કે જીવનમાં તોફાનો નથી આવ્યા.. નૈયા કદાચ ડગમગી હશે પણ આખરે એ પાર ઉતરી છે કેમ કે પોતાનું સુકાન પોતાના હાથમાં છે !!

ઉપરથી ક્યારેક વમળ, ઘુમરીઓ દેખાય છે, વલવલાટ છે પણ એ માત્ર બાહ્ય રૂપ છે. ઉપરનું આવરણ છે. ક્ષણિક આવેગ છે. ખરેખર મનમાં તો ઊંડી શાંતિ છે, સ્વસ્થતા છે. દરિયામાં ઉપર જ ખળભળાટ હોય છે, મોજાં અને ભરતી-ઓટ એનું ઉપરી સ્વરૂપ છે. અંદર ગહેરાઇમાં તો હોય છે સ્થિતપ્રજ્ઞતા અને પૂર્ણ સ્વસ્થતા….

અલબત્ત, અધ્યાત્મ કહો કે ચિંતન કહો, એ કહે છે કે જે અંદર છે તે જ બહાર પ્રદર્શિત થાય છે. એને ઢાંકી શકાતું નથી, છુપાવી શકાતું નથી, રોકી શકાતું નથી.. પરંતુ દરેકનું પોતાનું એક આગવું સત્ય હોય છે. દરેકનો એ અધિકાર છે અને એને એ પ્રમાણે જીવવાનો પણ…  કવિતાનું એક સત્ય છે, એ કલાનું સત્ય છે. ભલે એ કોઇ ચોક્કસ ક્ષણનું હોય, ચોક્કસ સમયનું હોય. સમયના એ ટુકડાનો, ક્ષણોના એ દ્વિપનો આકાર મનમાં, શબ્દોમાં, સર્જનમાં ચિતરાઇ જાય છે, કોતરાઇ જાય છે અને પછી એ સ્વરૂપે જીવ્યા કરે છે….

ગોપાલી બુચની બીજી આ જુદી જ કવિતા છે… પ્રેમમાં રસબસ, તરબતર… કોઇને કેટલી હદ સુધી ચાહી શકાય એની અભિવ્યક્તિ… એ પણ માણીએ…

તાઉમ્ર નિરંતર તુજ પર લુંટાવી ચાહ્યો તને

શક્યતાની હતી જે હદ વટાવી ચાહ્યો તને.

શ્વાસથી શબ્દને જો કદી અળગો કીધો

તો કોરી ગઝલમાં ટપકાવી, ચાહ્યો તને.

ચાંદ તારા સજાવી આભમાં જડી દીધો

તો મેઘમલ્હાર વરસાવી, ચાહ્યો તને.

ધૂંઆધાર ધોધ શો અભિવ્યક્ત સીધો

તો ગાજતો સમંદર છલકાવી, ચાહ્યો તને.

પરાકાષ્ઠા વિરહની વેદનાગ્રસ્ત થઇ

તો, આંખથી અશ્રુ વહાવી, ચાહ્યો તને.

મંદિર, મસ્જિદ, દેવાલય કે અગિયારી

ન મળ્યો ક્યાંય તો, ખુદ ઇશ્વર બનાવી, ચાહ્યો તને. …………… ગોપાલી બુચ

 

Advertisements

Responses

  1. બહુ સુંદર કવિતા! ખુબ જ ગમી….


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: