Posted by: readsetu | એપ્રિલ 4, 2017

Kavyasetu 276 Ayana Trivedi

દિવ્ય ભાસ્કર > 4 એપ્રિલ 2017

કાવ્યસેતુ 276  લતા હિરાણી

આભ પર સૂરજ છતાં અંધાર લાગે.. 
તું ન ઝાલે હાથ તો સુનકાર લાગે.

રોજ વાવેતર કરું જો લાગણીનાં 
સ્નેહ મોતી ઊગતા ક્યાં વાર લાગે!

નાવને હાંક્યા કરું તારે ભરોસે 
શું કિનારો, શું પછી મઝધાર લાગે.

એક સો ને આઠ મણકામાં વસે તું 
એ જ મારી ઝીંદગીનો સાર લાગે…

તું ભલે કરતો કસોટી રોજ મારી 
પાંપણોનો આંખને ક્યાં ભાર લાગે.  ….. ડૉ.અયના ત્રિવેદી…અયુ

શ્રદ્ધા સઘળી બાજીઓને સવળી કરી દે છે.  વિશ્વાસથી જંગ જીતાય કે ન જીતાય, પોતાના હૃદયને તો જરૂર જીતાય છે. શંકા સૂરજને પણ ઓલવી શકે અને ભરોસાનો નાનકડો દીવો ઘર આખાને અજવાળી શકે. પ્રેમમાં એક પળને કે એક જણને જગત સુધી વિસ્તારી શકાય છે. આ પ્રેમની તાકાત છે. એક વ્યક્તિ પ્રત્યે લંબાયેલો હાથ વિશ્વનિયંતા સુધી પહોંચી શકે અને ઈશ્વર એને ઝાલીયે શકે. અનહદ પ્રેમના ભાગલા પાડવા મુશ્કેલ છે. એની સરહદો આંકવી બહુ અઘરી છે.

પ્રિયતમનો સાથ નથી તો સાવ સૂનકાર. એ હાથ ન ઝાલે તો અમાસનો જ વિસ્તાર. કવિતાનો નાયક માનવી તો છે જ, ઈશ્વર પણ ગણી શકાય. બસ આ એક પંક્તિ ઉદાસીની અને પછી આખી વાત આશાના, વિશ્વાસના ઝરણાની જેમ દોટ માંડે છે, વહેવા લાગે છે. લાગણી વાવીએ અને સ્નેહની ફસલ ન મળે એવું કેમ બને ! એકવાર પ્રિયતમાનો હાથ પકડ્યો પછી શું કિનારો કે શું મઝધાર ! જીવનનૈયા તો તરતી જ રહેવાની. હાથનો સાથ, સ્પર્શનો વિશ્વાસ ખુદ હલેસા બની જાય છે.   

એકસો આઠ મણકા કહીને કવિએ અહી પરમ સાથે દોર સાંધી દીધો છે. માળાના મણકા જાણે શ્વાસને સાંધીને બેઠા છે. એમાં વણાતા રહેતા મંત્રજાપના શબ્દો ગમે તે હોય, વાત આસ્થાની છે અને એ જ પહોંચે છે, એ જ પરિણામ લાવે છે. કસોટી તો ડગલે ને પગલે થયા જ કરે છે, કસોટી વગરની જિંદગી શક્ય જ નથી પણ એ આંખની પાંપણો જેવી છે. સદા સાથે ને સાથે.

લાગણીના વાવેતર કરતી આંગળીઓ હૈયાના ખેતરને ક્ષણમાં લીલુંછમ બનાવી દે છે. નાવના હલેસાને વીંટળાયેલી આંગળીઓ દ્વારા હૈયાનું બળ સંચરતું હોય છે અને નાવ પાણી પર સરસરાટ મુકામ તરફ આગળ વધી જાય છે. માળાના મણકા ફેરવતી આંગળીઓ સમગ્ર સૃષ્ટિની ચેતનાને ઝીલી રોમેરોમ વહાવી દેતી હોય છે કેમ કે આ આંગળીઓ વાહક છે હૃદયની, હૃદયેશ્વરની, અંદર બેઠેલા અગમની..

શ્રદ્ધાની પોતાની એક ભાષા છે ને પોતીકું મૌન. એ શબ્દો સાથે કે શબ્દો વગર મૌનથી કે સ્પર્શથીયે મહોરી શકે. પોતીકાને સાથની જરૂર હોય ત્યારે તમામ વળગણો છોડી માત્ર હાથ દેવાની જરૂર હોય. હથેળીનો ગરમાવો એની જિંદગીને કાળા હિમથી ઉગારી શકે. જરા શો સ્પર્શથી એની સૂની જિંદગીમાં પતંગિયાના રંગ ખીલવી શકે. બે હાથ પકડીને ચાલતું યુગલ કે મિત્રો મેઘધનુષ જેટલા જ દર્શનીય હોય છે ને એના જેટલા જ કવચિત. દોસ્તની આંખમાં પોતા પ્રત્યેની શ્રદ્ધાનો ચમકતો તારો જોવો ખુશનસીબી છે. પ્રેમીની આંખમાં શ્રદ્ધા અને સ્પર્શમાં હૂંફ જીવનનૈયાને હંમેશા ખરાબાથી દૂર રાખે છે. ઈશ્વર એના પર સદૈવ વરસતો રહે છે.      

 

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: