Posted by: readsetu | મે 25, 2017

Kavyasetu 283 Manthan Disakar

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ > 23 મે 2017

કાવ્યસેતુ 283  લતા હિરાણી

મઘમઘતા શ્વાસોમાં ગુંજે છે ભમરાનો નાદ સખી

આજ મને સાજ સજી લેવા દે ….

ગાંઠ મારીને પાલવને છેડલે મેં એને બાંધેલો, સખી બાંધેલો.

જમણેરા હાથે કંસાર મારી માએ પછી રાંધેલો, સખી રાંધેલો.

સાત સાત ફેરામાં સાત સાત જન્મોનો સાધ્યો સંગાથ,

સખી આજ મને સાજ સજી લેવા દે….

વ્હાલપના તાંતણા છૂટ્યા રે તાતનાં ફળીયામાં, સખી ફળીયામાં

જાણીબુઝીને મારી ડૂબકી મેં તોફાની દરિયામાં, સખી દરિયામાં

ઘેલી તું ગણ ભલે, રાખું છું પળપળનો રોજ્જે હિસાબ

સખી આજ મને સાજ સજી લેવા દે

રાત રાત જાગીને છાતીમાં સપનાઓ વાવ્યા છે, સખી વાવ્યા છે.

છમછમતી છોકરીને નારી થવાના કોડ જાગ્યાં છે, સખી જાગ્યાં છે.

વહેલી પરોઢનાં આંગણામાં વાવ્યો છે છોડવો ગુલાબ

સખી આજ મને સાજ સજી લેવા દે   == મંથન ડીસાકર

પ્રિય પાત્રને પામવાની ઝંખના, મિલનની આતુરતા નવા નવા રૂપે કાવ્યોમાં વ્યક્ત થતી જ રહે છે.  સ્ત્રીઓ ઊર્મિશીલ હોય છે એટલે આ વાતો એની ઉક્તિ સ્વરૂપે વધારે વ્યક્ત થાય છે. શણગાર સજવા એ સ્ત્રીના અસ્તિત્વનો ભાગ છે. એક નાની છોકરી હોય તોયે એને એની રીતે કેટલાય સાજ સાજવા હોય છે ! છ વરસની છોકરીના શોપિંગ લીસ્ટમાં લીપસ્ટીક ને નેઇલ પોલિશ આવે જ આવે. એનેય મમ્મીની જેમ રૂપકડું પર્સ લટકાવી ફરવું હોય. હાથમાં મહેંદી કે પગમાં રૂમઝૂમ કરતી પાયલ ને વાળમાં જાતજાતની હેરપીનો, એવા તો કેટલાય એના અભરખાઓ હોય છે. મૂળે તો સ્ત્રી અને સૌંદર્ય આ એક સિક્કાની બે બાજુઓ છે એમ કહેવામા જરાય અતિશયોક્તિ નથી. અપવાદો બધે હોય તોયે આ વાતનું સામાન્યીકરણ થઈ જ શકે. સુંદર લાગવાની ઇચ્છા એ સ્ત્રીના લોહીમાં વહેતી ઘટના છે. વલ્કલ પહેરતી સ્ત્રીયે પાંદડાના અને ફૂલોના શણગાર સજતી એવું આપણા શાસ્ત્રો કહે છે.

અહીંયા કવિ પરણવા જતી કન્યાના મનોભાવો આલેખે છે. આ ઉમર છે જ્યારે પ્રિય પાત્રના સ્મરણ માત્રથી શ્વાસ ઊછળતા હોય ને આ તો પરણવા જવાની વાત છે. પાલવના છેડાની ગાંઠ જેની સાથે ભવભવ માટે બંધાવાની છે એવા પ્રિયતમના મિલનની કલ્પનાની સુગંધ શ્વાસમાં ભળી છે. કંસારના શુકન કરીને એની સાથે સાત સાત ફેરા ફરવાના છે. એક એક ફેરે એક એક વચન, એક એક મીઠું બંધન. ફેરા ધરતી પર ફરવાના છે ને મન ગગનમાં વિહરવાનું છે એ સમયની પ્રતીક્ષા છે. સંગાથ એવો મળવાનો છે કે આ ભવની તરસને એનો મુકામ મળે.

ફળિયામાં બાંધેલા માંડવા હેઠળ આ છેડા સંધાશે ને સાથે સાથે માબાપ દાદા-દાદી, ભાઈ-બહેન અને સખીઓ સાથેના તાંતણા છૂટવાના છે. એક હાથે નવા સંબંધને ઝાલવાનો છે ને બીજા હાથે જૂના સંબંધને છોડવાના છે. નજર સામે છે એ તો અજાણ્યો ને તોફાની દરિયો છે. તોફાની દરિયો શબ્દ ઠીક જ વાપર્યો છે. અહીં ગીતમાં ભલે એ મનના તોફાન હોય બાકી જીવન તોફાનોથી જ ભર્યું છે એ જેવો નવા સંસારનો રોમાંચ ખતમ થાય એટલે સમજાય છે. જવા દો, અહીંયા તો વાત ઉમંગની છે એટલે આપણે એને જ પકડીએ. અને જીવનમાં બધા તબક્કા જરૂરી હોય છે. ખુશી, ઉમંગ, દુખ, વિપતિઓ બધું એક પછી એક આવતું રહે છે એટલે એનીય મજા છે.

એક છોકરીને છલકાવાની વેળા હોય ત્યારે બીજાને એ ઘેલી જ લાગે પણ એ તો કહેશે હું પળેપળનો હિસાબ રાખું છું. આ ઘડીઓનો હિસાબ મળવાની ક્ષણ સાથે જ જોડાયેલો હોય પણ એની એને ખબર નથી… એય એક ઘેલછા જ છે અને આ ઘેલછા જીવનમાં કેટલી ઘડીઓને છલકાવી દે છે ! ચાલો ત્યારે આ છમછમતી છોકરીના હૈયામાં ગુલાબ ઉગવા દઈએ…..    

 

 

 

 

 

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: