Posted by: readsetu | ઓગસ્ટ 29, 2018

કાવ્યસેતુ 77

प्रतिष्ठित दैनिक दिव्य भास्करमें (दैनिक भास्कर का गुजराती संस्करण) 2011 से प्रकाशित हो रही मेरी कोलम काव्यसेतुमें  (कविताओ का रसदर्शन) प्रकाशित दि. 123-2103   लेख – 77       

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ કોલમ > 77 > 12 માર્ચ 2013

અલવિદા – લતા હિરાણી 

લો, સફરનો સાથ આ પૂરો થયો

મળીશું ફરી, પંથ આ જુદો થયો

દિવસો, માસો, વર્ષો વહી ગયાં

યાદનો એ ઝરો ના સૂકો થયો

આવ્યા તમે પુષ્પ પર પતંગ થઇ

ઘડીપળ રસપાનનો મોકો થયો

છે ભાગ્યમાં રસ દઇ મુરઝૈ જવું

ખુદ ઇશ્વરે નિર્મ્યું કે ધોખો થયો

લો, મોકલું સુવાસ એ સફરની

શકે સ્નેહનો રંગ પાકો થયો… દક્ષા વ્યાસ ( ધબક ડિસે. 2012)

કેટલી સહજ રીતે નાયિકાએ સાથ છૂટ્યાની વાત કરી છે !! શબ્દોમાં નથી કોઇ ફરિયાદ, નથી કોઇ પીડા ! બસ એક મુસાફરની જેમ કોઇ આવ્યું અને ચાલ્યું ગયું. અલબત પીડા, ફરિયાદ ન હોય એવું ન હોય પણ આ ગઝલમાં એમણે વ્યક્ત નથી કરી..

એક એક પંક્તિએ આશાવાદ ઝલકે છે. નાયિકા કહે છે, સફરનો સાથ પૂરો થયો, પંથ ભલે જુદો થયો પરંતુ આપણે ફરી મળીશું જ. દિવસો, માસો અને વર્ષો ….. સમયની નદીમાં કેટકેટલાં પાણી વહી ગયાં !!! પણ સ્મરણની સુગંધ હજી ફોર્યા જ કરે છે અને સંબંધની એ જ ખૂબી છે !!

પુષ્પ અને ભ્રમરનો સંબંધ જુગજુનો છે. ભ્રમરની આદત છે, ફૂલ ફૂલ પર રસ ચુસતા રહેવાની…. અહીં પણ નાયિકા એ જ અનુભવે છે પણ ઘડીભર રસપાનનો મોકો થયો એની ખુશીયે કોઇ છોછ-સંકોચ વગર ને સહજતાથી વ્યક્ત કરે છે…હા, એ પછી બંને છૂટા પડ્યા, એ સ્વાભાવિક છે કે ન જ ગમે પરંતુ આશ્વર્ય એ છે કે એ માટે નાયિકા ભાગ્યને દોષ દઇ દે છે. આવું ભાગ્યે જ બનતું હોય છે. પ્રેમીએ દગો દીધાના અસંખ્ય કાવ્યો, ગઝલો લખાયાં છે પણ અહીં તો નાયિકા કહી દે છે કે શું કરું ?  નસીબમાં જ એવું છે કે ખીલ્યા પછી મુરઝાઇ જવું, મિલન પછી જુદા પડવું. અરે ! ઇશ્વરે જ એવું નિર્મ્યું છે કે પોતાને દગો મળે !! હવે એમાં બીજા કોઇ કરે તોય શું કરી શકે ? કારણ ? કારણ એ જ છે કે આવું થવા છતાં એને પોતાના પ્રેમીમાં શ્રદ્ધા છે. કદાચ કોઇ સંજોગો એવાં બન્યાં હશે કે એને પોતાનાથી છૂટા પડવું પડ્યું હશે પણ એને ઇરાદો તો એવો નહીં હોય !!

એક પરિપક્વ પ્રેમની અહીં અભિવ્યક્તિ વર્તાય છે. અહીં માત્ર સાથ છૂટ્યાની વાત છે, સાથ વિશે એમણે વધુ કહ્યું નથી. સાથ છૂટ્યો છે પણ સાથ સૂકાયો નથી કે શોષાયો નથી.. એ જીવંત છે, એનાં મૂળ સલામત છે. મુરઝાઇ જવાની વાત કે ‘ધોખો થયો’ જેવા શબ્દો વપરાયા હોવા છતાં આખીયે પ્રસ્તુતિ પૂરી વિધેયાત્મક છે, આશાથી ભરી ભરી છે કેમ કે અંતમાં નાયિકાએ સફરની સુવાસ મોકલી સ્નેહના રંગને પાકો બનાવવાની શક્યતાઓ ઉઘાડી છે !!

અહીં કવિ શ્રી કિશોર શાહની એક કવિતા યાદ આવે છે.

તેં પ્રીત એવી કરી કે જોયું નહીં તેં પાછું ફરી

ઝરમર ઝરમર ઝરમર ઝરમર વાદળનાં જલ જાય ઝરી.

આ એક બગીચો મ્હેકે છે,

ને વૃક્ષ હવાને ટેકે છે, ક્યાંક મોરલા ગ્હેકે છે

તારા એક જ ખ્યાલ માત્રથી સપનામાં હું જાઉં સરી

તેં પ્રીત એવી કરી કે જોયું નહીં તેં પાછું ફરી…………

લ્યો એક સરોવર ખૂલ્યું છે

ને કમળ સહજ આ ઝૂલ્યું છે

ક્યાંક નામ રે તારું છુપ્યું છે

મેઘધનુષ્યના રંગસુગંધી આંખોમાં હું લઉં છું ભરી

તેં પ્રીત એવી કરી કે જોયું નહીં તેં પાછું ફરી………… (ગીતિકા, 37)

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: