Posted by: readsetu | સપ્ટેમ્બર 1, 2018

કાવ્યસેતુ 78

प्रतिष्ठित दैनिक दिव्य भास्करमें (दैनिक भास्कर का गुजराती संस्करण) 2011 से प्रकाशित हो रही मेरी कोलम काव्यसेतुमें  (कविताओ का रसदर्शन) प्रकाशित दि. 203-2103   लेख – 78       

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ 78 > 20 માર્ચ 2013

કોરો કાગળ – લતા હિરાણી

લખ્યા વિનાનો સાવ કોરો સફેદ કાગળ

આંખ સામે આવ્યો ત્યારે

આંખ બે ક્ષણ તાકી રહી એને જ

એમાં નહીં લખાયેલા શબ્દો

કાળી શાહીથી લિપિબદ્ધ થતાં થતાં

ધીરે ધીરે તાદૃશ બન્યાં

પળવારમાં ઉપસી આવી ભરચક શબ્દોની ભીડ

આંખ વધુ સ્થિર બની ઉકેલવા મથે

ત્યાં જ પાંપણ પર આવીને અટકી ગયેલું આંસુ

બધાં જ અર્થઘટનોને બહાર અટકાવી દઇને

ભીતર પ્રવેશ આપે

ઓગળી ઓગળીને આર્દ્ર બનેલી

કાગળની નરી સફેદીને

એનું સફેદ હોવું એટલે શું

આંખોને એ સમજાય એ પહેલાં તો

આંસુએ એની બધી ભીનાશ ટપકાવી દીધી….. સુસ્મિતા જોષી

કોરો કાગળ, એના પર નહીં લખાયેલા શબ્દોની ભીડ ને એમાં ફરી ફરીને ઓગળી જતી નરી સફેદીની આ કથા-વ્યથા એક આખોય ભૂતકાળ તાદૃશ્ય કરે છે. કાગળમાં દેખીતી રીતે કશું જ નથી પણ જેવો સામે આવે છે કે આંખ બે ક્ષણ એને તાકી રહે છે ને એમાં એક પછી એક શબ્દો કાળી શાહીથી લીપિબદ્ધ થવા માંડે છે. વાત કદાચ દુખની છે, પીડાની છે એટલે નાયિકા કાળી શાહીનો પ્રયોગ કરે છે. શબ્દો જ નહીં શબ્દોની આખી ભીડ ભરાઇ જાય છે. વાત ઓછી પળ બે પળની છે !! સ્મૃતિમાં કંઇ કેટલુંય ભંડારાયેલું છે અને આજે એ બધું જ દરિયો થઇ ઓગળવા માંડ્યું છે. આંખ એને સ્થિર થઇ ઉકેલવા મથે, એનો અર્થ સમજવા બેસે એ પહેલાં પાંપણ પરનું આંસુ પહેરેદાર થઇને બધા જ અર્થઘટનોની આલબેલને બહાર જ અટકાવી દે છે. શબ્દો ઠેરના ઠેર છે અને કાગળમાં પથરાયેલી નરી સફેદી, નરી શૂન્યતાને એ નાનકડું આંસુ ભીતર પ્રવેશ આપી દે છે. પછી આંખો માત્ર માધ્યમ બની રહે છે, આંસુ એ સફેદીની પીડાનો દરિયો બસ ઠલવી જ દે છે…

જીવન ઉદાસીથી છલોછલ છે. આંખ સામે જે આવે છે તે સૂકું અને બરડ છે. સંબંધોમાં સહેજ પણ કુમાશ બચી નથી. બધું જ કોરું કટાક છે. એટલે જ નાયિકાને કોરા કાગળનું પ્રતિક સૂઝ્યું હશે. એક સમય એવો હશે જે જ્યારે  સંબંધોના વસ્ત્ર ભીનાશથી ભર્યાં હશે, એકમેકના હાથમાંથી રંગીન સંવાદો ભર્યા, લાગણીની ખુશ્બુથી તરબતર પત્રોની આપલે થતી હશે. મીઠા ઉજાગરાની મીઠી મોસમના દિવસો રોમેરોમ ઉન્માદ જગાવતા હશે. હવે કદાચ આ બધું જ ખોવાઇ ગયું છે. સંબંધોની ભૂમિ સૂકી, ઉજ્જડ, વેરાન થઇ ગઇ છે અને રહ્યા છે માત્ર અવશેષો. ભૂતકાળની પીડા, ભૂતકાળની દુખદાયક સ્મૃતિઓનું આ કાવ્ય છે.. નાયિકા હવે એ બધું પ્રમાણમાં ભૂલી ચૂકી છે કે ભૂલવા મથે છે પણ એમ કંઇ ભૂલ્યું ભૂલાતું નથી. કદીક એ આંધીની જેમ ઊતરે છે અને વાવાઝોડાની જેમ મનને હલબલાવી જાય છે… પછી આંસુ સિવાય કોઇ સધિયારો બચતો નથી..

મને અહીં કવિ શ્રી ભગવતીકુમાર શર્માનું ગીત યાદ આવે છે.

હવે પહેલો વરસાદ બીજો વરસાદ અને છેલ્લો વરસાદ એવું કંઇ નહીં

હવે માટીની ગંધ અને ભીનો સંબંધ અને મઘમઘતો સાદ એવું કંઇ નહીં

સાવ કોરુંકટાક આભ, કોરોકટાક મોભ, કોરાકરટાક  બધાં નળિયાં

સાવ કોરી અગાસી અને તેય બારમાસી, હવે જળમાં ગણો તો ઝળઝળિયાં

ઝીણી ઝરમરનું ઝાડ, પછી ઉજળો ઉઘાડ, પછી ફરફરતી યાદ એવું કંઇ નહીં !

કાળું ભમ્મર આકાશ મને ઘેઘુર બોલાશ સંભળાવે નહીં

મોર આઘે મોભારે ક્યાંક ટહુકે તે મારે ઘેર આવે નહીં

આછા ઘેરાઝબકારા, દૂર સીમે હલકારા લઇને આવે ઉન્માદ એવું કંઇ નહીં !

કોઇ ઝૂકી ઝરુખે સાવ કજળેલા મુખે વાટ જોતું નથી

કોઇ ભીની હવાથી શ્વાસ ઘૂંટીને સાનભાન ખોતું નથી

કોઇના પાલવની ઝૂલ, ભીની ભીની થાય ભૂલ, રોમે રોમે સંવાદ એવું કંઇ નહીં !……….

 

Advertisements

Responses

  1. ખુબ સુન્દર

  2. […] via KS 78 — સેતુ ~ લતા જ. હિરાણી […]


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: