Posted by: readsetu | સપ્ટેમ્બર 4, 2018

કાવ્યસેતુ 80

प्रतिष्ठित दैनिक दिव्य भास्करमें (दैनिक भास्कर का गुजराती संस्करण) 2011 से प्रकाशित हो रही मेरी कोलम काव्यसेतुमें  (कविताओ का रसदर्शन) प्रकाशित दि. 24-2103   लेख – 80       

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ 80 > 2 એપ્રિલ 2013

ચાલ્યા જ કરું છું – લતા હિરાણી

ગાડી ચાલી રહી છે.

માઇલોના માઇલો પસાર થાય છે..

મારી પણ ભીતર….

જો કે

આગળને બદલે

પાછળ..રીવર્સમાં..

અને…

પહોંચું છું

એક સાંકડી ધૂળિયા શેરીમાં…

પડઘાય છે..

વિસરાયેલ એક અવાજ…

ડોકાય છે બે નયન

મારી પાંપણે છવાય છે

ઝીણું..સાવ ઝીણું

ઝાકળનું એક ચાંદરણું…. નીલમ દોશી

‘માઇલોના માઇલો પસાર થાય છે મારી પણ ભીતર’ વાંચીએ અને કવિ શ્રી ઉમાશંકર જોશી યાદ આવ્યા વગર ન રહે.. કદાચ એટલે જ કવયિત્રીએ ‘’મારી પણ ભીતર’ વાપર્યું છે. પ્રત્યેક વ્યક્તિની આવી કોઈક અનુભુતિ હોય જ… આવી યાત્રા ચાલતી જ રહેવાની, ક્યારેક આગળ તો ક્યારેક પાછળ….. માઇલોની આ યાત્રા ક્યારેક સુખમાં તો કદીક દુખમાં યે ડુબાડે.. અને જો એ ઉર્ધ્વગતિની હોય તો પછી સુખદુખથી પર ….. એ પરમ ચેતનાના સ્તર તરફ જવાની વાત થઇ…

અહીં કવયિત્રીની યાત્રા પાછળ જાય છે, પૂરા આત્મવિશ્વાસથી એ ‘રિવર્સ’ શબ્દ વાપરે છે. ભૂતકાળની સ્મૃતિઓ એક ખુલ્લી આંખના સપનાંની જેમ નજર આગળથી પસાર થાય છે, જ્યાં છે એક નાનકડું ગામ, કેમ કે ‘સાંકડી ધૂળિયા શેરી’ નાના ગામનું પ્રતિક છે.  એ કદાચ એમનું વતન હોઇ શકે. અથવા એવી જગ્યા કે જ્યાંની મીઠી સ્મૃતિઓ હજી એમના મનમાં સંઘરાયેલી છે. સમય સાથે એની વિસ્મૃતિ નથી થઇ. આ ગામની ધૂળિયા શેરી એમને યાદ આવે છે, આ શેરી એમની બાળપણની સાથીદાર હોઇ શકે, યૌવનની મસ્તીની ભાગીદાર હોઇ શકે…. ગામની સાંકડી, ધૂળભરી શેરીઓ ને એમાં મોકળા મનવાળા ચોખ્ખા હૃદયવાળા લોક… કદાચ કવયિત્રીને આ જ કહેવું છે…

અહીં એમના મનમાં એક અવાજ પડઘાય છે, એ લખે છે ‘વિસરાયેલ અવાજ’ પરંતુ હકીકતમાં એ વિસરાયેલ ક્યાં છે ? એ તો સ્મૃતિમાં પૂરેપૂરો સંઘરાયેલ છે એટલે તો અંદરની યાત્રામાં એ અચાનક મનમાં પડઘાઇ ઊઠે છે. અવાજની સાથે બે નયન પણ ડોકાય છે. અને એક ચહેરો, એક વ્યક્તિ એમની સામે તાદૃશ્ય થાય છે. ભૂતકાળ જીવંત થઇ છાતીમાં સળવળી ઊઠે છે. એ કોણ છે ? કોઇ ખોવાયેલ સાથીદાર ? કોઇ બાળપણની દોસ્તી ? કોઇ ચૂકી જવાયેલો સંબંધ ? જે હોય તે પણ વાત એની યાદની છે.

એની યાદ જગાવે છે ઝાકળનું એક ઝીણું ચાંદરણું…. આ યાત્રાની બસ આ જ મજાની ફલશ્રુતિ છે. કવયિત્રીએ નાનકડા સુખને ચાંદરણાના પ્રકાશના પ્રતિક દ્વારા અને નાનકડા દુખને ઝાકળના ભેજની ભીનાશના પ્રતિક દ્વારા હળવેકથી અને પૂરી સ્વસ્થતાથી ખોલી નાખ્યાં છે.

આ વાતને જરા બીજી રીતે જોઇએ તો માઇલોના માઇલોની અંતર્યાત્રાના પથમાં પણ જો નાનકડા ચાંદરણાની, એક નાનકડા પ્રકાશપૂંજની અનુભૂતિ થઇ જાય તો પછી હૃદય ઝાકળની ભીનાશથી સદાય ભર્યું રહે…. અથવા બીજી રીતે, હૃદયમાં જ્યારે સ્નેહના ઝાકળની ભીનાશ છવાય ત્યારે આંખ સામે ચેતનાના પ્રકાશ સિવાય બીજું કશું જ ન હોઇ શકે…

 

 

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: