Posted by: readsetu | ઓક્ટોબર 12, 2018

કાવ્યસેતુ 91

दिव्य भास्करमें 2011 से प्रकाशित हो रही मेरी कोलम काव्यसेतुमें प्रकाशित दि. 18-6-2103   लेख 91       

દિવ્ય ભાસ્કર > કાવ્યસેતુ  91 > 18 જુન 2013

પતંગિયાની ઊડાઊડ – લતા હિરાણી 

આજ તો મને સોળમું બેઠું
આભ આખુંયે ઊતરી હેઠું, હૈયે પેઠું !

હૈયે મારા દરિયા સાતે ઊછળે રે લોલ;
મોજાં એનાં આઠમા આભે પૂગે રે લોલ !
ચાંદો-સૂરજ હાથમાં મારા, કંઈ ના છેટું !
આજ તો મને સોળમું બેઠું….

આજ મારામાં ઘાસ જેવું કૈં ફૂટતું રે લોલ;
કોણ મારામાં ફૂલ જેવું કૈં ચૂંટતું રે લોલ !
મેઘ-ધનુ આ પણછ ખેંચી : હૈયે પેઠું !
આજ તો મને સોળમું બેઠું…

લોહીમાં સૂતા નાગ ફૂંફાડા મારતા જાગે;
ધબકારાયે મેઘની માફક આજ તો વાગે !
ક્યાં લગ સખી, ઊમટ્યાં વાદળ વેઠું ?
આજ તો મને સોળમું બેઠું… – યોગેશ જોષી

સોળ વરસની છોકરી એટલે વગડામાં ઉડતું પતંગિયું. એના રંગ, એની ખુશ્બુ, એની ઉડાઉડ ઝાલ્યાં ઝલાય ના. કવિ યોગેશ જોષીએ અહી ષોડશીના હૃદયમાં ઉઠતા ભાવોનું ગીત રચી આપ્યું છે. અડોશપડોશમાં રહેતી આ ઉંમરની કોઇપણ છોકરીને પૂછાય તો પૂછો, આવું આવું કંઇક એના દિલમાં થયું છે ? જવાબ જરૂર હામાં મળશે…. ભલેને શબ્દો જુદા હોય !

એને આભ આખું પોતાની છાતીમાં સમાઇ જતું લાગે કે સાતે દરિયા પોતાની અંદર ઉછળતા લાગે. અરે ચાંદો ને સૂરજ પણ પોતાના હાથમાં જ હોય એવું લાગે એમાં કંઇ જ અતિશયોક્તિ નથી. સોળ વરસની મુગ્ધાના શમણાં જ એવાં હોય કે એને માટે આવી બાબત સાવ સહજ છે. એકવાર પ્રેમમાં પડી જુઓ કે પછી પ્રેમમાં પડવાના શમણાં સેવી જુઓ તો આ બધું ડાળી પર ફૂલ ખીલવા જેટલું સહજ લાગશે

હૈયાની ધરતી જ્યારે પોચી પોચી સુંવાળી ને ભીની ભીની થઇ જાય ત્યારે એમાં કશુંક ઊગે… ‘આજ મારામાં ઘાસ જેવું કૈં ફૂટતું રે લોલ’ અને આગળ કવિ કહે છે, કોણ મારામાં ફૂલ જેવું કૈં ચુંટતું રે લોલ ? છાતીમાં ફૂલ તો ખીલ્યાં જ છે અને એને કોઇ અદીઠ વ્હાલમ આવીને ચૂંટે છે.. પોતાના સાતે રંગોથી હૈયાને ભરવા માટે મેઘધનુષ પણ એની પણછ ખેંચી હૈયામાં પેસી જાય છે.

આ એ ઉંમર છે જ્યારે અંગેઅંગમાં આગ પણ લાગે ને ધબકારામાં અષાઢી મેઘ વરસે.. સોળમું વરસ એક જુવાન છોકરીમાં એવું હાઉક કરીને પ્રવેશી જાય છે કે કઇ ક્ષણ હસવાને કે કઇ ક્ષણ રડવાની એ સમજાય નહીં ને મન આકળવિકળ થયા કરે.

ષોડશીના મુગ્ધભાવના ઘણાં ગીતો લખાયાં છે. વિનોદ જોશી, હરિશ્ચંદ્ર જોશી, રમેશ પારેખ, અનિલ જોશી.. અને બીજાં પણ ઘણાં… આ વિષય જ એવો છે કે વારી જવાનું મન થાય. છોકરીઓને જ શા માટે ? આ વયના કિશોરોની પણ આ જ હાલત નથી હોતી ? અંગેઅંગમાં કોઇ અદીઠ તલસાટ જાગ્યો હોય ને મન પતંગિયાની જેમ ઉડાઉડ કરતું હોય !! ગામને પાદર કે કૂવા કાંઠે આંટાફેરા વધી ગયા હોય.. શહેરોમા સ્થળ બદલાય પણ ભાવ તો  એ જ ને !!

આ કવિતા ગાઇએ તો સોળ વરસની સરહદમાં પ્રવેશી જવાય !! ગાઇ જુઓ !!

અને કવિ પ્રિયકાન્ત મણિયારને પણ અહીં યાદ કરી લઇએ…

એ સોળ વરસની છોરી

સરવરિયેથી જલને ભરતી તોયે એની મટકી રહેતી કોરી

ગગનભર્યા ઘનશ્યામ અષાઢી વાદળ કેરું એ તો અંજન આંજે

મઘમઘ મહેક્યાં ડૉલરના કૈં ફૂલ સરીખાં ગાલે ખંજન રાજે

જેની હલકે માયા ઢળકે એવી છાયા ઢાળે નેણ બિલોરી….

 

 

 

 

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: